ຫຼັກການທາງປະຫວັດສາດຂອງການແບກຫາບການເຄື່ອນໄຫວ

ໃນຮູບແບບຕົ້ນໆຂອງແບຣິ່ງເຄື່ອນທີ່ແບບເສັ້ນຊື່, ແຖວໄມ້ຖືກວາງໄວ້ໃຕ້ແຖວແຜ່ນເລື່ອນ. ແບຣິ່ງເຄື່ອນທີ່ແບບເສັ້ນຊື່ທີ່ທັນສະໄໝໃຊ້ຫຼັກການເຮັດວຽກດຽວກັນ, ຍົກເວັ້ນວ່າບາງຄັ້ງບານກໍ່ຖືກໃຊ້ແທນລູກກິ້ງ. ແບຣິ່ງໝູນທີ່ງ່າຍທີ່ສຸດແມ່ນແບຣິ່ງແຂນຂອງເພົາ, ເຊິ່ງເປັນພຽງບຸດຊ໌ທີ່ຄວຳຢູ່ລະຫວ່າງລໍ້ແລະແກນ. ການອອກແບບນີ້ຕໍ່ມາໄດ້ຖືກປ່ຽນແທນດ້ວຍແບຣິ່ງກິ້ງ, ເຊິ່ງໃຊ້ລູກກິ້ງຮູບຊົງກະບອກຫຼາຍອັນເພື່ອປ່ຽນແທນບຸດຊ໌ເດີມ, ແລະແຕ່ລະອົງປະກອບກິ້ງແມ່ນຄືກັບລໍ້ແຍກຕ່າງຫາກ.

ຕົວຢ່າງຕົ້ນໆຂອງລູກປືນໄດ້ຖືກພົບເຫັນຢູ່ໃນເຮືອໂລມັນບູຮານທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃນປີ 40 ກ່ອນຄ.ສ. ໃນທະເລສາບ Naimi, ປະເທດອີຕາລີ: ລູກປືນໄມ້ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອຮອງຮັບໜ້າໂຕະທີ່ໝູນວຽນ. ມີຄົນເວົ້າວ່າ Leonardo da Vinci ໄດ້ອະທິບາຍລູກປືນປະມານປີ 1500. ໃນບັນດາປັດໄຈທີ່ຍັງບໍ່ສົມບູນຂອງລູກປືນ, ຈຸດທີ່ສຳຄັນຫຼາຍແມ່ນວ່າລູກປືນຈະຊົນກັນ, ເຮັດໃຫ້ເກີດແຮງສຽດທານເພີ່ມເຕີມ. ແຕ່ສິ່ງນີ້ສາມາດປ້ອງກັນໄດ້ໂດຍການເອົາລູກປືນໃສ່ໃນກະຕ່ານ້ອຍໆ. ໃນສະຕະວັດທີ 17, Galileo ໄດ້ອະທິບາຍລູກປືນຂອງ "ລູກປືນໃນກະຕ່າ" ເປັນຄັ້ງທຳອິດ. ໃນທ້າຍສະຕະວັດທີ 17, ຊາວອັງກິດ C. wallow ໄດ້ອອກແບບ ແລະ ຜະລິດລູກປືນ, ເຊິ່ງຖືກຕິດຕັ້ງຢູ່ໃນລົດສົ່ງຈົດໝາຍເພື່ອທົດລອງໃຊ້, ແລະ P Worth ຊາວອັງກິດໄດ້ຮັບສິດທິບັດຂອງລູກປືນ. ລູກປືນກິ້ງທີ່ໃຊ້ໄດ້ຈິງລຸ້ນທຳອິດທີ່ມີກະຕ່າໄດ້ຖືກປະດິດໂດຍຊ່າງໂມງ John Harrison ໃນປີ 1760 ເພື່ອຜະລິດໂມງ H3. ໃນທ້າຍສະຕະວັດທີ 18, HR hertz ຂອງເຢຍລະມັນໄດ້ເຜີຍແຜ່ເອກະສານກ່ຽວກັບຄວາມກົດດັນຕໍ່ການສຳຜັດຂອງລູກປືນ. ໂດຍອີງໃສ່ຜົນສຳເລັດຂອງ Hertz, r ຂອງເຢຍລະມັນ. ທ່ານ Stribeck ແລະ Palmgren ຂອງປະເທດສະວີເດັນ ແລະ ຄົນອື່ນໆ ໄດ້ດຳເນີນການທົດສອບຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ເຊິ່ງໄດ້ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການພັດທະນາທິດສະດີການອອກແບບ ແລະ ການຄິດໄລ່ອາຍຸການໃຊ້ງານທີ່ອ່ອນເພຍຂອງແບຣິງກິ້ງ. ຕໍ່ມາ, ທ່ານ NP Petrov ຂອງຣັດເຊຍ ໄດ້ນຳໃຊ້ກົດໝາຍຄວາມໜືດຂອງນິວຕັນເພື່ອຄິດໄລ່ແຮງສຽດທານຂອງແບຣິງ. ສິດທິບັດສະບັບທຳອິດກ່ຽວກັບຊ່ອງທາງບານໄດ້ຮັບໂດຍ Philip Vaughn ຂອງ Camson ໃນປີ 1794.

ໃນປີ 1883, Friedrich Fisher ໄດ້ສະເໜີແນວຄວາມຄິດໃນການໃຊ້ເຄື່ອງຈັກຜະລິດທີ່ເໝາະສົມເພື່ອບົດລູກບານເຫຼັກທີ່ມີຂະໜາດດຽວກັນ ແລະ ຄວາມກົມທີ່ຖືກຕ້ອງ, ເຊິ່ງເປັນພື້ນຖານຂອງອຸດສາຫະກຳແບຣິ່ງ. O Reynolds ໄດ້ເຮັດການວິເຄາະທາງຄະນິດສາດກ່ຽວກັບການຄົ້ນພົບຂອງ Thor ແລະ ໄດ້ຮັບສົມຜົນ Reynolds, ເຊິ່ງເປັນພື້ນຖານຂອງທິດສະດີການຫລໍ່ລື່ນໄຮໂດຣໄດນາມິກ.